“Λοιπόν, μετά από πρόσκληση,των: Μέμας, Θαλασσάκι και Πριγκίπισσας, καλούμαι και εγώ να επιλέξω 6 blogs που απολαμβάνω πολύ να διαβάζω. Πρέπει, λέει, να διαλέξω 3 αγοράκια και 3 κοριτσάκια: Σύνολο 6 blogs. (Όποιος θέλει, απ' αυτούς που θα αναφέρω ή κάποιος που απλά τύχει να το διαβάσει, ας πάρει σειρά). Ας αρχίσω λοιπόν, με τα 3 αγοράκια... PREZA TV: Το παιδί δεν πιάνεται λέμε... Πιστεύω ότι είναι ένας από τους λίγους bloggers, που είτε θα έχει φανατικούς αναγνώστες και κατά συνέπεια υποστηρικτές, είτε ορκισμένους εχθρούς! Μιλάμε όμως για εχθρούς, όχι για αστεία! Ο Νίκος πάντα ξέρει να υποστηρίζει τη γνώμη του, να την λέει όπως ακριβώς γουστάρει (με επιχειρήματα και απτές αποδείξεις) και να μην λογαριάζει τον Θεό τον ίδιο. Έχω ακούσει κατά καιρούς κάποιους να τον κατηγορούν, επειδή βρίζει, λέει, πολύ... Αλλά έρχομαι και αναρωτιέμαι για το τί τους πονάει περισσότερο: Τα βρισίδια του Νίκου ή οι αλήθειες που ξετρυπώνει; Εγώ τον γουστάρω, γιατί όλα όσα λέει δεν πονούν μόνο όλους αυτούς που είναι πάνω από εμάς, αλλά και εμάς τους ίδιους που τα ανεχόμαστε και πολλές φορές τα παίρνουμε αγκαζέ και προχωράμε. Είναι ένα πραγματικά απίστευτο παιδί που συμπαθώ ιδιαιτέρως. Εγώ, στο παρελθόν, έχω δηλώσει φανατική prezou, αλλά τώρα που βγήκε και το Podcast (Neolaia.gr - PrezaTv) , δηλώνω ακόμα πιο φανατική! Επάνω τους Νικόλα! Takhs Kemmos: Τί να πω τώρα για τον Τάκη, τον video blogger μας... ή μάλλον τί να πρωτοπώ! Ο Τάκης είναι ένα μεγάλο παιδί .- (τελεία και παύλα). Έχει τον δικό του τρόπο, σε ότι κάνει και ότι πει, και αυτό από μόνο του, τον κάνει ξεχωριστό. Μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση μέχρι να πεις "κέμμος", και αυτό γιατί έχει ένα μεγάλο χάρισμα: το χιούμορ. Ξέρεις πίσω από το χιούμορ, κρύβονται χίλιες δυο άλλες υπο-αρετές. Για να έχεις χιούμορ (και όχι απλά να μπουρδολογείς), πρέπει να είσαι έξυπνος, εύστροφος, να καταλαβαίνεις πότε είναι η σωστή στιγμή για να πετάξεις την ατάκα ή να κάνεις τη κατάλληλη γκριμάτσα και τόσα άλλα. Δύσκολα κάποιος με κάνει και γελάω, γιατί άλλο "χαμογελάω" και άλλο "γελάω", ο Τάκης όμως το καταφέρνει περίφημα! Εκείνος, πιστεύει ότι απλά είναι ένας ακόμα "κλόουν", όμως ακόμα δεν έχει καταλάβει πόσο πολύ υποτιμά τον εαυτό του μ' αυτή την άποψη. Ένα άλλο που μ' αρέσει πολύ στον Τάκη, είναι η δημιουργικότητά του και η φαντασία του, χαρακτηριστικά τα οποία είναι ορατά τόσο στα διάφορα κλιπάκια που αναρτεί στο blog του, όσο και στα έργα ζωγραφικής του. Deuced: Ε λοιπόν αυτό το κάθαρμα πολύ το συμπαθώ. (Τώρα θα μου πεις, για νέο μας το λες;). Ο Deuced είναι η κλασική μορφή του ροκά που ασχολείται με τα πάντα! Ο Mister D, δεν διαβάζεται απλά, αλλά ΚΑΙ ακούγεται. Όποτε κάνει κάτι, σ' αφήνει απλά να χάσκεις σαν τον μαλάκα.. και να αναρωτιέσαι "Τί είπε / τί έκανε τώρα το άτομο!". Είναι τελειομανής ακριβώς όπως και εγώ... του αρέσει να απέχει απο τα συνηθισμένα και ανιαρά, και πίστεψέ με.. πάντα τα καταφέρνει. Σκαρώνει κώδικες, βίντεο, πατέντες, κείμενα με κρυμμένες λέξεις και νοήματα. Για να διαβάσεις τον Deuced, δεν πρέπει απλά να έχεις ένα ζευγάρι μάτια, αλλά και ένα τσουβάλι συνειρμούς, για να σκεφτείς όλα αυτά που πάντα υπονοεί, αλλά δεν σου κάνει ΠΟΤΕ τη χάρη να στα δώσει στο πιάτο ετοιμοφάγωτα. Πιάνει πάντα εκείνα τα βαθιά νοήματα, που ένα κοινό μυαλό βαριέται να τα φτάσει. Άκρως αινιγματικός, μα η ουσία που θέλει να περάσει σε οτιδήποτε και αν κάνει, θα σε ξεβολέψει και σχεδόν πάντα θα σου φέρει φαγούρα στο μυαλό. Και κλείνω με τα κοριτσάκια... YellowRose: Εντάξει... η αιώνια Ντίβα μας. Κάπου εδώ, να σημειώσω ότι αυτή μου η επιλογή, δεν είναι προϊόν εκβιασμού από την αυτού εξοχότης. Την Ροδούλα την γνώρισα πριν αρκετά χρόνια, αυτό που μου έκανε από αρχή εντύπωση, είναι αυτός ο χείμαρρος θετικής ενέργειας που αφήνει σε κάθε περασμά της. Ξέρεις, για να μπορείς να αφήνεις αποτυπώματα της αύρας σου, μέσα από ψηφιακά καλώδια και γραμμές, πρέπει να έχεις ΠΟΛΥ πράμα! Η Ροδούλα είναι ένα άτομο που σε κάνει να νιώθεις όμορφα όταν της μιλάς, ή όταν σου μιλά.. δεν έχει σημασία αν σου μιλά μέσα από το νετ, στο τηλέφωνο ή από κοντά.. η θετική της αύρα είναι εντονότατη όπως και να έχει. Στο προφίλ της, λέει ότι της αρέσει να φροντίζει αυτούς που αγαπά: Δεν μπορείς καν να διανοηθείς πόσο αλήθεια είναι! Σε όλες τις περίεργες φάσεις της ζωής μου, η κουμπάρα μου πάντα με φρόντιζε.. πάντα ανησυχούσε, πάντα ήταν εκεί, ακόμα και αν ήταν πολύ-πολύ μακρυά. Ειλικρινά, ό,τι και να πω θα είναι πολύ λίγο.. και πίστεψέ με άμα αρχίσω να λέω για την Ροδούλα δεν θα τελειώσω ποτέ.. Princess: Εδώ και αν μιλάμε για τρέλα... Το κορ ίτσι αυτό, όπο τε το διαβάζω, νιώθω πως το ακούω. Έχει ένα τόσο παραστατικό γραπτό λόγο, που σε κάνει να βλέπεις όλες τις λεπτομέρειες των όσων περιγράφει! Παύεις να διαβάζεις και βλέπεις εικόνες! Δεν ξέρω πως μπορώ να το πω αλλιώς αυτό... Το χιούμορ της είναι ειλικρινά σπάνιο, δεν ξέρω αν αυτό είναι άμυνα όπως κάποτε είχε πει σε μια εγγραφή της, πάντως ό,τι και αν είναι με κέρδισε από την πρώτη-πρώτη στιγμή! Σαν τη Ροδούλα, έτσι και η Πριγκίπισσα, έχει μια δυνατή αύρα που σε κάνει να τη συμπαθήσεις αμέσως και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο.. απλά συμβαίνει! Ανθρώπους σαν την Πριγκίπισσα, τους θαυμάζω ειλικρινά, γιατί πάντα έχουν έναν μοναδικό τρόπο να βλέπουν το αισιόδοξο κομμάτι σε καθετί αρνητικό, να το σκαλίζουν και να σπάνε πλάκα μαζί του. Μοναδική σε ότι πει, μοναδική ακόμα και στον τρόπο να χαλάει τους κώδικες που της φτιάχνω για το blog της! χαχαχα ;ρ (princess, ξέρω ότι έχεις παίξει, αλλά δεν μπορούσα να σε βγάλω απ' έξω!) Fallen Angel: Εγώ και η Αναστασία, μοιάζουμε εκπληκτικά, ή μάλλον, τρομακτικά εκπληκτικά: από τον τρόπο που γράφουμε, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τα ενδιαφέροντά μας και γενικά από ό,τι μπορείς να φανταστείς. Καμιά φορά, διαβάζοντάς την, μπερδεύομαι και νομίζω πως έχει εισβάλλει στις σκέψεις μου και μιλά μέσα από μένα. Κατά ένα περίεργο τρόπο, την νιώθω, όπως ακριβώς νιώθεις έναν άνθρωπο που τον ξέρεις καλά και όχι.. την Αναστασία δεν την ξέρω και τόσο καλά, γι' αυτό σου τονίζω την λέξη "περίεργο". Αν δεν έμενε τόσο μακρυά, πιστεύω πως θα ήμασταν αχτύπητο δίδυμο οι δυο μας. Βέβαια, τον τελευταίο καιρό έχει σταματήσει να γράφει για κάποιους λόγους, όμως ξέρω πως καμιά φορά περνά από τα μέρη μου και αυτό που θέλω να της πω -και από δω-, είναι ότι πάντα τη σκέφτομαι και ανησυχώ...”